Jean Biermans :

“ Ik ben geboren op 20 juni 1974 te Bonn (Duitsland).Tot mijn 3de levens jaar heb ik daar gewoond. Mijn vader was een Nederlander  dus we verhuisden terug naar Maastricht , waar ik trouwens nu nog woonachtig ben. 
Zoals vele jongens begon ik met voetballen.

1991: Dit jaar was voor mij een rampjaar!
Ik heb in september '91 een zwaar ongeval gehad toen ik  met de brommer op wegwas  naar mijn stageplek.
Toen ik langs het AZM reed en mij een Stadsbus tegemoet kwam (op mijn rij vak)
Ik heb nog geprobeerd van mijn  brommer af te springen om zo de bus te kunnen ontwijken.
Dat is dan ook gelukt , want de brommer hebben ze met een takelwagen onder de bus moeten uithalen! Intussen had ik 15 meter aan het spatbord gehangen.
Gelukkig voor mij dat ik net een "nieuwe helm en jas " gekregen had  . Zo bleef ik gespaard van  verdere verwondingen (hersensletsel enz enz)

Wat er toen echt gebeurt is  , had ik zelf eerst  niet in de gaten…
Ik vroeg nog iemand naar mijn sleutels , want ik moest immers nog gaan werken
Maar toen kwam de klap!,
Mijn been was er zo goed als af  , maar  ik voelde NIETS!!  
Van af toen wist ik niets meer . Tja alleen nog dat ze mijn stabiliseerden, en ik een prik kreeg en weg was ik…
Achteraf  hoorde ik van mij pa , dat hij dus een keuze moest maken tussen amputeren  of  repareren ; met de kans dat het niet zou pakken en zou afsterven.
Wat was er allemaal gaande : vel ,vlees er af , spieren en  pezen over … voet dislocatie.
Dit hebben ze allemaal moet opereren in 3 keer ( 3uur, 5uur en 4,5uur  ) in 6 dagen . Mijn spieren waren allemaal afgescheurd en vel was er niet veel over . Ze hebben vel gebruikt uit mijn beide  bovenbenen om alles te herstellen.
Ik kan me dus erg weinig herinneren van die dagen :  "alleen dat ik erg veel pijn had" en maar om de zoveel uur morfine kreeg om de pijn te verzachten .

Toen ik voor het eerst mijn been weer zag , kwam de 2 de klap voor mij  .
Je moet je voor stellen dat je been "ophangt" aan pinnen die in je bot geschroefd zijn. (fixateur extern) Het verband werd er afgehaald en het was echt veel verband…. En het werd minder en minder… toen kwam het moment van de waarheid.
Tja , wat over bleef was een lapje vlees,  wat uit zag als een rollade (etenswaar!)
en toen lieten ze mij ook nog alleen achter…
Ik wist niet wat ik zag ; mijn been hing gewoon omlaag,  niks vorm of enig vergelijking met wat op een onderbeen moet lijken!! Na een aantal weken toen de weke delen wat sterker waren moest mijn been, in een sheen om mijn spieren en pezen op te rekken.
En dat was geen pretje,  maar na een week ging dat heel langzaam wat beter.
Heeft totaal toch een paar maanden geduurd ,en natuurlijk  moest ik opnieuw leren lopen . Dat nam in totaal  2 jaar in beslag eer dat ik weer normaal  kon lopen en niet waggelde als een eend. Wat ik er van over gehouden heb is dus Erysipelas.
Kort samen gevat : hoge koorts pieken,koude koorts, ijlen. En dit heb ik soms 3x per jaar!! Gelukkig is het met de jaren nu minder aan het worden ...

1994 :  Helaas was dit ook geen goed jaar… ja alweer , maar nu had ik zelf schuld aan een auto ongeluk!

Ik ben met de auto tegen een viaduct gereden en dat had ook weer een paar gevolgen! Linker voet (en al slecht been) verbrijzeld, organen die niet normaal werkten . Diverse snijwonden in gezicht en onderrug zwaar gekneusd (dat laatste merk ik nog wel eens vaker bij marathons!)

Mocht natuurlijk weer opnieuw leren lopen … tja daar had ik intussen al ervaring mee en was er  wel goed in! Dat gebeurde in een vlinderbad ,omdat ik nog k-draden in de voet had!

Na 4 jaar  eindeloos revalideren en turnen  wou ik wel  eens wat anders en kocht me een Cannondale. Eerst ging ik met vrienden  toertochten maken. Op aanraden van mijn vrienden ging ik aan competitie doen.  Na 2 jaar wintercompetitie waagde ik me op de weg. Het laatste jaar op de weg maakte ik deel uit van het Fuji Cycling team en maakte kennis met heel wat Limburgers.
In 2005  keerde ik met succes  terug naar mijn eerste liefde : de MTB.
In 2005 en 2006 kwam ik uit voor het Bakker Racing Team en behaalde enkele zeer goede resultaten. 
Op het EK 2007 voor masters  in Sant Wendel werd ik 16 de . Misschien ook vermeldenswaardig  is  mijn 2e plaats op het NK Marathon  in Eijsden en mijn 19e in Houffalize ( World cup ) masters.

In 2008 ging ik voor Univega rijden, maar het werd door het overlijden van mijn grootouders niet mijn beste jaar. Toch slaagde ik erin een 11 de plaats te behalen op het EK marathon in het Oostenrijkse Graz en de 3 de plaats in de Bart Brentjens bike marathon in de wacht te slepen. "

Dit is een  waar gebeurd verhaal, waar menig jonge renner zich aan kan optrekken.
Onlangs maakte Biermans  als gastrenner deel uit van  het Trek Brentjens Team en won begin mei samen met Bart Brentjens en  Tim Wijnants, de 24 u Rad am Ring in Duitsland.Afgelopen zondag schreef hij de Taunustrails Bike Marathon van 90 km en 3000 hoogtemeters op zijn conto.

Voor de nu 35 jarige Jean Biermans zijn strijdlust en doorzetting geen loze woorden  , maar iets wat hij van jongs af  in praktijk  heeft gebracht . Onder het motto : Everything is possible with a disability  zal hij ongetwijfeld nog dikwijls het allerbeste van zichzelf geven en ons verrassen met zijn sportieve prestaties.

Chapeau !